De schildpad en het schot

De hele weg over de gracht-bruggen, door de Spuistraat, door de Dirk van Hasseltsteeg, waarin de trommen oorverdovend opklonken, over de Nieuwendijk naar de Dam, liep hij spitsroeden. Hij dacht dat hij krankzinnig zou worden. Hij wilde aan de hossende schare ontsnappen, maar dan zou hij, moederziel alleen wegrennend, eens zo gruwelijk opvallen en misschien zelfs - het allerergste! - een oude vriend - of oude vriendinl tegen het lijf lopen. Er zat niets anders op dan in het hart van de rinkelende en donderende drom te blijven. Daar was veiligheid. Ze waren midden op de Dam en dansten met geheven armen rechtstandig op en neer. De Vlaming greep hem bij de ellebogen en probeerde hem in beweging te krijgen. Op de middelste steen, het hart van Nederland, brak zijn verzet. De Heilige Namen uitgalmend, ging hij met laarzen en al de lucht in, keer op keer op keer. De dansers weken uiteen om ruimte te maken voor hem en de Vlaming, en terwijl de trommen daverden en de toeristen hun camera’s lieten werken, vroeg hij zich af hoeveel hoger de Heilige Namen hem zouden willen brengen, hoeveel hoger, ja, en of er tenslotte geen sprong zou zijn die hem in zijn zondagse kleren over de wereldbol op het paleisdak zou laten wegscheren naar Huis.’